A natureza no cine (activista) e no mar

A semana pasada foi bastante intensa xa que organizamos varias actividades que nos amosaron varias maneiras de achegármonos á natureza.

O luns a primeira hora veu ao insti, Mauro Chivite, biólogo e ex alumno do centro. Amosoulles aos rapaces e rapazas de 2º da ESO como viven os peixes dos océanos e como compre coidar da auga que os alimenta. Presentou unha parte do traballo da súa tese de doutoramento que xira arredor do tema indicado. Aquí queda unha mostra do seu relatorio e o noso agradecemento.

O martes 25 de abril (día fermoso onde os haxa, día de caraveis e revolución!!) veu Cora Peña,directora de cine , presentarlles ao alumnado de 4º da ESO o seu documental O tesouro de Corcoesto.

A película reflicte como viviron os veciños da comarca de Bergantiños o proxecto de facer unha explotación de megamineiría a ceo aberto e como combatiron este ataque, tamén aberto, á natureza e á saúde.

Tamén nos falou do seu traballo  Apash (los de fuera). Neste cora Peña tamén describe como o sistema capitalista e liberal amenaza a forma de vivir dos pobos indíxenas que, sen dúbida, é moito máis respectousa coa natureza cá nosa. Velaquí un trailer do mesmo:

Cora achegounos unha visión combativa e activista da relación coa natureza: xa que ela nos dá cómpre non esgotala en virtude intereses económicos ou políticos. Moitísimas grazas, Cora por vir ata aquí amosarnos o teu traballo, tan necesario!!!

Tamén comprometido e moi poético é o documental que viron os alumnos de alumnas de 1º de BACH La sal de la tierra, que describe a natureza vista desde a mirada do fotógrafo  Sebastião Salgado. Coma o documental, as imaxes son pura poesía envolta tamén en denuncia e tenrura.

Resultado de imagen de fotograma la sal de la tierra

Fotograma da película La sal de la tierra

Advertisements

Cura o mundo

 Esta semana rematamos a actividade de lectura nas aulas. Farémolo escoitando esta canción ” Heal dthe World” de Mickel Jackson que incide na necesidade coidar a terra e crear un mundo mellor no que todos poidamos vivir en condicións dignas:   

Aquí queda a tradución da canción ao galego que fixo Dores:

Hai un lugar no teu corazón

E eu sei que iso é amor

E ese lugar podería ser moito máis brillante que mañá

E se ti realmente o intentas

Verás que non é preciso chorar

Nese lugar sentirás que non hai pesar nin dor.

Hai maneiras de chegar alá,

Se te preocupas abondo pola vida

Faille un pequeno oco,

Crea un lugar mellor.

 

Cura o mundo

Faino un mellor lugar

pra ti e pra min,

e pra toda a humanidade.

Hai persoas morrendo.

Se che importa a vida,

Fai un lugar mellor.

Pra ti e pra min.

 

Se queres saber por que

hai amor que non pode mentir.

O amor é forte, só procura a alegría de vivir,

Se o intentamos, poderemos ver

que nesa graza non podemos sentir

medo ou temor, deixamos de existir

e comeza a vivir.

Entón saberemos que sempre

o amor é suficiente para crecer.

Así que fai un mundo mellor ,

Fai un mundo mellor.

 

Cura o mundo (…)

E o soño que nos concibiu

Revelará un rostro alegre

E o mundo no que un día cremos

Brillará de novo feliz.

Entón, porque seguir afogando a vida?

Pode esta terra,

crucificar a súa alma?

Porén é moi fácil ver

que o mundo é divino

pola graza de Deus.

Poderiamos voar tan alto.

Deixando que o noso espírito non morra xamais.

No meu corazón, sinto que ti es todos os meus irmáns.

Crea un mundo sen medo,

Xuntos, choraremos lágrimas felices.

Mira as nación trocar as súas espadas por arados.

 

Podemos chegar alá.

Se a vida che importa abondo

Faille un pequeniño oco,

pra facer un mellor lugar

 

Cura o mundo (…)

 

Á volta de vacacións de Semana Santa están previstas charlas e a proxección de documentais que nos aproximarán a distintos aspectos da natureza.

Moitas grazas a todas e a todos pola atención que nos prestastes ao longo desta actividade.

Follas de herba


Esta semana iniciamos unha actividade que consistirá en ler unha serie de relatos e poemas (en galego e castelán) nos que a natureza ten un protagonismo especial, e que procuran pór de relevo o decisivo papel que xoga a natureza nas nosas vidas; e o importante que é que a coidemos das agresións que diariamente, por desgraza, padece.

Esta actividade garda relación coa que se está desenvolvendo no Club de Lectura, que xira arredor da relación entre Natureza e Literatura, unha relación presente ao longo da historia literaria.

Os primeiros textos literarios, de carácter mítico, presentaban ao ser humano en relación simbiótica coa natureza: Así aparecía o loureiro, como encarnación dunha Daphne metamorfoseada para fuxir da paixón desaforada de  Apolo

Apollo & Daphne September 2a.jpg

Apolo e Daphne,  Bernini

a Moreira branca, como testemuña do amor inmortal de Píramo e Tisbe; ou a fidelidade de Filemón e Baucis, perpetuada máis alá da morte a través da unión dun carballo e unha tileira:

Paisaje con Filemón y Baucis, de Peter Paul Rubens

A natureza foi en ocasións telón de fondo da poesía amorosa. Así ocorre na nosa lírica medieval, que nas cantigas de amigo nos describe unha natureza bucólica  na que árbores, aves, fontes e ríos eran o marco ideal para o encontro dos namorados:

Ai flores do verde pinho” de Don Dinis

 Así aparece, como locus amoenus, na poesía de Dante ou Petrarca.  Mais a natureza aparecerá tamén como espazo virxe, salvaxe, que hai que dominar, someter, como demostran as historias sobre as conquistas de novos territorios. Os autores románticos intentaron restablecer o vencello esencial coa natureza, que na súa obra a miúdo aparecía como espello da alma atormentada mais tamén como refuxio consolador nun mundo que comezaba a percibirse como un lugar inhóspito, dominado pola ambición e o materialismo.

Viaxeiro fronte ao mar de néboa, de Caspar David Friedrich

E, dende entón, as cousas non fixeron máis que empeorar.  A relación da humanidade co seu entorno natural foi derivando cara á agresión medioambiental, a explotación salvaxe, a procura de recursos a calquera prezo; sen ter en conta que iso puidese implicar o desarraigo de grupos humanos, unha ameaza global para a saúde e o deterioro de espazos vitais para a supervivencia no planeta.

E a literatura estivo aí, e está, para alertar dos perigos que nos espreitan de seguir devastando sen tregua os recursos naturais do planeta e para sensibilizarnos sobre a importancia de coidar o medioambiente.

E chegados a este punto da historia da humanidade, o reto que temos diante é decisivo, pois de non mudar a nosa relación coa natureza é a nosa propia continuidade na terra a que está en xogo.

Por todo isto, é imprescindible  que sexamos quen de ver no seu coidado tanto unha garantía do noso benestar material como do noso benestar físico e espiritual: pois a natureza,  ademais de ofrecernos os seus recursos, tamén é fonte de saúde e de felicidade.  Valorar e coidar a natureza convértenos en mellores persoas, como afirma a poeta Karle Wilson BakerHoxe medrei máis alto por camiñar coas árbores.

A continuación veremos un vídeo de Michael Jackson, que , a través da súa canción Earth song,  lanza un grito de socorro en defensa da natureza:

Finalizamos coa lectura dun fragmento dun poema de Follas de Herba, poemario do escritor americano Walt Withman, quen defendeu na súa poesía -e puxo en práctica na súa vida- a fusión do ser humano coa natureza da que forma parte.

(Procedencia da imaxe)

Eu son o que camiña coa tenra e fecunda noite;
Invoco á terra e ao mar, semiocultos pola noite.
Estréitame contra o teu espido seo, ¡oh, noite!-

Estréitame,noite magnética e sustentadora!
Noite dos ventos sureños! Noite das grandes
e raras estrelas!

Apracible e adormentada noite! Tola, espida
noite estival!
Sorrí, ¡oh terra voluptuosa, co teu fresco alento!
Terra das soñentas e fluídas árbores!

Terra dos moribundos crepúsculos

Terra das montañas
cos seus cumes afundidos na bruma!

Cristalina terra bañada pola lúa chea coa súa claridade
leitosa e azulada!

Terra das luces e sombras pintando a superficie do río!

Terra do límpido gris das nubes

Terra dos afastados e profundos barrancos!

Terra colmada de mazás en flor!
Sorrí, porque aquí está o teu amante!

Pródiga, ti déchesme amor!

Polo mesmo, eu doucheamor!
Oh, indicible e apaixonado amor!

Resultado de imagen de naturaleza y literatura

Procedencia da imaxe

Por outra parte, o poeta Mario Bendetti tamén se fixo eco, nos seus versos, da

necesidade que ten a terra de ser amada, respectada, coidada:

Quedan las cáscaras de la vida

la solidaridad de las columnas

las pausas del escombro

el pavoroso cielo gris

la tierra exasperada

reclama una caricia

que no la olviden

no la oviden nunca

por eso se estremece

de abandono

tan solo si la aman

si la amamos

volverá a concedernos

el perdón del silencio

el amor de la calma

 

Benvidos e benvidas ao novo curso 2014/2015

DSCN4159

(…) Tal era o meu interese que me convertín no subministrador de bichos de don Gregorio e el acolleume como o mellor discípulo. Había sábados e festivos que pasaba pola miña casa e iamos xuntos de excursión. Percorriamos as beiras dos ríos, as gándaras,a fraga, e subiamos ao monte Sinaí. Cada viaxe desas era para min como unha ruta do descubrimento. Volviamos sempre cun tesouro. Unha mantis. Un cabaliño do demo. Un escornabois. E unha bolboreta distinta cada vez, ainda que eu só recorde o nome dunha á que o mestre chamou Iris, e que brillaba fermosísima pousada na lama ou no esterco (…)”

“A lingua das bolboretas”, páxina 29 da edición tirada por Galaxia

Probablemente un traballo coma o do neno Pardal foi o que fixo, Laura Lago, fotógrafa e profesora de Lingua castelá e Literatura do IES de Tomiño.

Tras dous anos de letargo poñémonos de novo ao camiño acompañados de bolboretas e libélulas.Dámosvos a benvida con unha exposición de fotografías de bolboretas feitas pola profesora Laura Lago que, moi xenerosamente, nos deixou as súas fotos para compartir convosco.
DSCN4152

Na exposición recóllese a vida das bolboretas e libélulas, na súa maior parte galegas. Estas fotos veñen traernos a primavera xusto agora que a botamos de menos.
Que a beleza e o voo delas nos acompañen todo o curso. Non todo o mundo pode dicir que entra na súa biblioteca “guiado” por bolboretas.

 

DSCN4143

DSCN4146

Nós mirando as bolboretas

 

E as bolboretas mirándono a nós

E as bolboretas mirándonos a nós

Na biblioteca hai unha pequena exposición con libros técnicos sobre as bolboretas e a súa vida. A escolma foi feita por Pablo e por Fe,  profesores de Ciencias no noso instituto.  Algúns dos títulos que atoparedes son:

Mariposas, de Helgard Reichholf_ Riehm, publicado por  Blume Naturaleza.

Pequeño manual de mariposas diurnas y nocturnas de Europa, de John Wilkinson e Michael Tweedie, editorial Omega.

Guía de bolboretas de Galicia, de Xosé Luís Iglesias e Xulio Astor Camino

 Podedes atopar máis información sobre o mundo das bolboretas no blogue de Pablo.

E, por suposto, varias recomendacións literarias con ás de bolboreta:”A lingua das bolboretas”, relato escrito por Manuel Rivas que aparece no libro Que me queres, amor? 

Esta historia foi levada ao cine por José Luis Cuerda. Aquí tedes un cachiño da mesma. Na biblioteca está a peli completa e, por suposto, o libro.

Outro libro que está na biblioteca é Ás de bolboreta, de Rosa Aneiros. Aquí podedes escoitar un pequeno fragmento da novela.

(Procedencia da imaxe)

El taller de las mariposas, de Gioconda Belli  é outro relato de bolboretas que nos vén que nin pintado para ler a comezo de curso

El Taller de las mariposasIlustración de El taller de las mariposas extraída da páxina web da magnífica editorial que publica o libro, Barbara Fiore editora.

Como sabedes, as bolboretas sofren unha metamorfose,é dicir, un cambio. Para chegar a ser bolboreta pasa por diferentes ciclos: de ovo pasa a oruga e despois a crisálida. Dentro dela vaise transformando e vai tomando xa a súa forma adulta.

Que a biblioteca, o coñecemento sexan crisálida e que saiamos dela fortalecidos e con ás para enfrontar a vida “alados” armados co suave aleteo das ás de bolboreta.

Que vos guste a crisálida e que a aproveitedes!

Día do libro:lecturas e xincanas

Na biblioteca celebramos o Día do Libro con lecturas e con xincanas.

O luns 23 de abril, os alumnos do grupo Bibliotea léronlles aos compañeiros do 1ª ciclo un fragmento( pequeniño) da obra A vuestro gusto, de Shakespeare ( por cortesía de Iván) e un entremés de Cervantes: ” Los habladores” ( por cortesía de Laura). Fixérono moi ben. Unha mágoa que non tivesemos máis tempo e máis grupos!! Xa nos teñen acostumados ao seu bo facer e bo ler, pero, desta vez, leron con moita naturalidade e con moito “xeitiño”.

Carmen e Lucía facendo de "marido e muller"                        Carmen e Lucía facendo de “marido e muller ( que non deixa de falar)”

           Iván, “hombre de pocas palabras, porque el que mucho habla, mucho yerra”                                                                       En plena representación, entregados, xa vedes….

 

E para os alumnos de 2º da ESO houbo xincanas. Xa imos pola sexta edición e ainda lles siguen gustando. Achegarse aos libros xogando non está mal!

( Mentras uns memorizan, outros buscan nos diccinarios e algún queda “enfeitizado” co  andel de Matemáticas. Non é posible!)

( E outros pescudan sobre xentilicios galegos ou directores de cine)

Crispín d’Olot, tú sí que vales (pero nós xa o sabiamos)

Un ano máis no Val do Tea contamos onte coa presenza do xograr Crispín d’Olot.

Sempre é un pracer asistir a un  espectáculo seu, pero a isto sumábase desta vez o feito de que nos presentase un espectáculo novo: “DE FÁBULA”. E póñoo así porque ese é o título e ese é o cualificativo que merece: fabuloso!!! complementado  co “Instrumentalia” que mereceu sonoros aplausos.

Telo en directo no Val do Tea, mentres os seus innumerables fans esperaban ansiosos a emisión do “Tú si que vales”, tamén tivo o seu aquel.

Fíxonos un percorrido pola fábula, a adiviña e o microrrelato que se nos pasou a unha velocidade  vertixinosa, case tanta coma a velocidade á que recitou o trabalinguas do moro, o mico e o señor de Puerto Rico no programa televisivo (por certo, entenderíano integramente todos os membros do xurado?)

Xa noutras ocasións fixemos alusións non só ó bon facer de Crispín, senón tamén á súa capacidade de traballo.

Resulta fácil ver o resultado final sobre o escenario, resulta fácil e é ameno, pero os que o coñecemos algo (e despois de tres anos recibíndoo no noso centro coa expectación da primeira vez, xa o imos coñendo un pouco) sabemos  tamén das horas de traballo que hai detrás de todo isto, un traballo que a todopoderosa televisión nos amosa coma se xurdise por arte de maxia, pero que vén de moi longo (sería pertinente aludir aquí ó ars longa, vita brevis, que diría un latinista?). Si é pertinente citar que andou acertado Risto ó intentar averiguar de onde vén iso que el  fai, cales son as súas orixes e como decide facer da súa arte a súa vida. 

Pero máis acertado aínda andou o trobador ó contestarlle sen contestarlle (nin que fora galego) algo que parece que puxo algo nervioso ó “gran oráculo ristiano” porque non quixo facer máis preguntas, non fora que o “vapuleador” saíra  desta vez vapuleado: bravo por Crispín!

Por se non quedou claro, todo iso xorde de anos de traballo, esforzo, paciencia e talento que, finalmente, dan o seu froito no recoñecemento  do público, señor Risto. E iso o público sábeo sen necesidade de preguntalo, por iso rin, rinse de vostede que necesita preguntar para saber. En todo caso vostede fai o seu papel e o trobador vive o seu personaxe, de aí a autencidade da súa arte.

Quen consegue manter interesados durante 90 minutos a máis de cen alumnos/-as de 1º e 2º de ESO, consegue a súa interacción por momentos no espectáculo e  faino de xeito que non se “desmadren”, salvo ó final cando xa os aplausos son irrefrenables e os gritos de “Tú sí que vales” son de verdade e saen espontaneamente, ese (e ese é Crispín d’Olot) ESE sí que vale.

Por todo isto, rematamos cun “Moitas grazas, Crispín. Tú sí que vales, pero nós xa o sabíamos desde a primeira vez que te vimos actuar. E agora… que se entere todo o mundo”.

Ata o ano que vén.