A natureza no cine (activista) e no mar

A semana pasada foi bastante intensa xa que organizamos varias actividades que nos amosaron varias maneiras de achegármonos á natureza.

O luns a primeira hora veu ao insti, Mauro Chivite, biólogo e ex alumno do centro. Amosoulles aos rapaces e rapazas de 2º da ESO como viven os peixes dos océanos e como compre coidar da auga que os alimenta. Presentou unha parte do traballo da súa tese de doutoramento que xira arredor do tema indicado. Aquí queda unha mostra do seu relatorio e o noso agradecemento.

O martes 25 de abril (día fermoso onde os haxa, día de caraveis e revolución!!) veu Cora Peña,directora de cine , presentarlles ao alumnado de 4º da ESO o seu documental O tesouro de Corcoesto.

A película reflicte como viviron os veciños da comarca de Bergantiños o proxecto de facer unha explotación de megamineiría a ceo aberto e como combatiron este ataque, tamén aberto, á natureza e á saúde.

Tamén nos falou do seu traballo  Apash (los de fuera). Neste cora Peña tamén describe como o sistema capitalista e liberal amenaza a forma de vivir dos pobos indíxenas que, sen dúbida, é moito máis respectousa coa natureza cá nosa. Velaquí un trailer do mesmo:

Cora achegounos unha visión combativa e activista da relación coa natureza: xa que ela nos dá cómpre non esgotala en virtude intereses económicos ou políticos. Moitísimas grazas, Cora por vir ata aquí amosarnos o teu traballo, tan necesario!!!

Tamén comprometido e moi poético é o documental que viron os alumnos de alumnas de 1º de BACH La sal de la tierra, que describe a natureza vista desde a mirada do fotógrafo  Sebastião Salgado. Coma o documental, as imaxes son pura poesía envolta tamén en denuncia e tenrura.

Resultado de imagen de fotograma la sal de la tierra

Fotograma da película La sal de la tierra

Advertisements

Cura o mundo

 Esta semana rematamos a actividade de lectura nas aulas. Farémolo escoitando esta canción ” Heal dthe World” de Mickel Jackson que incide na necesidade coidar a terra e crear un mundo mellor no que todos poidamos vivir en condicións dignas:   

Aquí queda a tradución da canción ao galego que fixo Dores:

Hai un lugar no teu corazón

E eu sei que iso é amor

E ese lugar podería ser moito máis brillante que mañá

E se ti realmente o intentas

Verás que non é preciso chorar

Nese lugar sentirás que non hai pesar nin dor.

Hai maneiras de chegar alá,

Se te preocupas abondo pola vida

Faille un pequeno oco,

Crea un lugar mellor.

 

Cura o mundo

Faino un mellor lugar

pra ti e pra min,

e pra toda a humanidade.

Hai persoas morrendo.

Se che importa a vida,

Fai un lugar mellor.

Pra ti e pra min.

 

Se queres saber por que

hai amor que non pode mentir.

O amor é forte, só procura a alegría de vivir,

Se o intentamos, poderemos ver

que nesa graza non podemos sentir

medo ou temor, deixamos de existir

e comeza a vivir.

Entón saberemos que sempre

o amor é suficiente para crecer.

Así que fai un mundo mellor ,

Fai un mundo mellor.

 

Cura o mundo (…)

E o soño que nos concibiu

Revelará un rostro alegre

E o mundo no que un día cremos

Brillará de novo feliz.

Entón, porque seguir afogando a vida?

Pode esta terra,

crucificar a súa alma?

Porén é moi fácil ver

que o mundo é divino

pola graza de Deus.

Poderiamos voar tan alto.

Deixando que o noso espírito non morra xamais.

No meu corazón, sinto que ti es todos os meus irmáns.

Crea un mundo sen medo,

Xuntos, choraremos lágrimas felices.

Mira as nación trocar as súas espadas por arados.

 

Podemos chegar alá.

Se a vida che importa abondo

Faille un pequeniño oco,

pra facer un mellor lugar

 

Cura o mundo (…)

 

Á volta de vacacións de Semana Santa están previstas charlas e a proxección de documentais que nos aproximarán a distintos aspectos da natureza.

Moitas grazas a todas e a todos pola atención que nos prestastes ao longo desta actividade.

Cura o mundo

Esta semana rematan as lecturas nas aulas. Para facelo, ademais de ler, escoitaremos a canción “Heal the World” de Mickel Jackson que incide na necesidade coidar a terra e crear un mundo mellor no que todos poidamos vivir en condicións dignas:

A continuación tedes a canción traducida ao galego por Dores:

Cura o mundo.

Hai un lugar no teu corazón

E eu sei que iso é amor

E ese lugar podería ser moito máis brillante que mañá

E se ti realmente o intentas

Verás que non é preciso chorar

Nese lugar sentirás que non hai pesar nin dor.

Hai maneiras de chegar alá,

Se te preocupas abondo pola vida

Faille un pequeno oco,

Crea un lugar mellor.

 

Cura o mundo

Faino un mellor lugar

pra ti e pra min,

e pra toda a humanidade.

Hai persoas morrendo.

Se che importa a vida,

Fai un lugar mellor.

Pra ti e pra min.

 

Se queres saber por que

hai amor que non pode mentir.

O amor é forte, só procura a alegría de vivir,

Se o intentamos, poderemos ver

que nesa graza non podemos sentir

medo ou temor, deixamos de existir

e comeza a vivir.

Entón saberemos que sempre

o amor é suficiente para crecer.

Así que fai un mundo mellor ,

Fai un mundo mellor.

 

Cura o mundo (…)

E o soño que nos concibiu

Revelará un rostro alegre

E o mundo no que un día cremos

Brillará de novo feliz.

Entón, porque seguir afogando a vida?

Pode esta terra,

crucificar a súa alma?

Porén é moi fácil ver

que o mundo é divino

pola graza de Deus.

Poderiamos voar tan alto.

Deixando que o noso espírito non morra xamais.

No meu corazón, sinto que ti es todos os meus irmáns.

Crea un mundo sen medo,

Xuntos, choraremos lágrimas felices.

Mira as nación trocar as súas espadas por arados.

Podemos chegar alá.

Se a vida che importa abondo

Faille un pequeniño oco,

pra facer un mellor lugar

 

Cura o mundo (…)

 

Á volta de vacacións de Semana Santa están previstas varias charlas e a proxección de documentais que nos aproximarán a distintos aspectos da natureza.

Moitas grazas a todas e a todos pola atención que nos prestastes ao longo desta actividade!!!!

 

Follas de herba


Esta semana iniciamos unha actividade que consistirá en ler unha serie de relatos e poemas (en galego e castelán) nos que a natureza ten un protagonismo especial, e que procuran pór de relevo o decisivo papel que xoga a natureza nas nosas vidas; e o importante que é que a coidemos das agresións que diariamente, por desgraza, padece.

Esta actividade garda relación coa que se está desenvolvendo no Club de Lectura, que xira arredor da relación entre Natureza e Literatura, unha relación presente ao longo da historia literaria.

Os primeiros textos literarios, de carácter mítico, presentaban ao ser humano en relación simbiótica coa natureza: Así aparecía o loureiro, como encarnación dunha Daphne metamorfoseada para fuxir da paixón desaforada de  Apolo

Apollo & Daphne September 2a.jpg

Apolo e Daphne,  Bernini

a Moreira branca, como testemuña do amor inmortal de Píramo e Tisbe; ou a fidelidade de Filemón e Baucis, perpetuada máis alá da morte a través da unión dun carballo e unha tileira:

Paisaje con Filemón y Baucis, de Peter Paul Rubens

A natureza foi en ocasións telón de fondo da poesía amorosa. Así ocorre na nosa lírica medieval, que nas cantigas de amigo nos describe unha natureza bucólica  na que árbores, aves, fontes e ríos eran o marco ideal para o encontro dos namorados:

Ai flores do verde pinho” de Don Dinis

 Así aparece, como locus amoenus, na poesía de Dante ou Petrarca.  Mais a natureza aparecerá tamén como espazo virxe, salvaxe, que hai que dominar, someter, como demostran as historias sobre as conquistas de novos territorios. Os autores románticos intentaron restablecer o vencello esencial coa natureza, que na súa obra a miúdo aparecía como espello da alma atormentada mais tamén como refuxio consolador nun mundo que comezaba a percibirse como un lugar inhóspito, dominado pola ambición e o materialismo.

Viaxeiro fronte ao mar de néboa, de Caspar David Friedrich

E, dende entón, as cousas non fixeron máis que empeorar.  A relación da humanidade co seu entorno natural foi derivando cara á agresión medioambiental, a explotación salvaxe, a procura de recursos a calquera prezo; sen ter en conta que iso puidese implicar o desarraigo de grupos humanos, unha ameaza global para a saúde e o deterioro de espazos vitais para a supervivencia no planeta.

E a literatura estivo aí, e está, para alertar dos perigos que nos espreitan de seguir devastando sen tregua os recursos naturais do planeta e para sensibilizarnos sobre a importancia de coidar o medioambiente.

E chegados a este punto da historia da humanidade, o reto que temos diante é decisivo, pois de non mudar a nosa relación coa natureza é a nosa propia continuidade na terra a que está en xogo.

Por todo isto, é imprescindible  que sexamos quen de ver no seu coidado tanto unha garantía do noso benestar material como do noso benestar físico e espiritual: pois a natureza,  ademais de ofrecernos os seus recursos, tamén é fonte de saúde e de felicidade.  Valorar e coidar a natureza convértenos en mellores persoas, como afirma a poeta Karle Wilson BakerHoxe medrei máis alto por camiñar coas árbores.

A continuación veremos un vídeo de Michael Jackson, que , a través da súa canción Earth song,  lanza un grito de socorro en defensa da natureza:

Finalizamos coa lectura dun fragmento dun poema de Follas de Herba, poemario do escritor americano Walt Withman, quen defendeu na súa poesía -e puxo en práctica na súa vida- a fusión do ser humano coa natureza da que forma parte.

(Procedencia da imaxe)

Eu son o que camiña coa tenra e fecunda noite;
Invoco á terra e ao mar, semiocultos pola noite.
Estréitame contra o teu espido seo, ¡oh, noite!-

Estréitame,noite magnética e sustentadora!
Noite dos ventos sureños! Noite das grandes
e raras estrelas!

Apracible e adormentada noite! Tola, espida
noite estival!
Sorrí, ¡oh terra voluptuosa, co teu fresco alento!
Terra das soñentas e fluídas árbores!

Terra dos moribundos crepúsculos

Terra das montañas
cos seus cumes afundidos na bruma!

Cristalina terra bañada pola lúa chea coa súa claridade
leitosa e azulada!

Terra das luces e sombras pintando a superficie do río!

Terra do límpido gris das nubes

Terra dos afastados e profundos barrancos!

Terra colmada de mazás en flor!
Sorrí, porque aquí está o teu amante!

Pródiga, ti déchesme amor!

Polo mesmo, eu doucheamor!
Oh, indicible e apaixonado amor!

Resultado de imagen de naturaleza y literatura

Procedencia da imaxe

Por outra parte, o poeta Mario Bendetti tamén se fixo eco, nos seus versos, da

necesidade que ten a terra de ser amada, respectada, coidada:

Quedan las cáscaras de la vida

la solidaridad de las columnas

las pausas del escombro

el pavoroso cielo gris

la tierra exasperada

reclama una caricia

que no la olviden

no la oviden nunca

por eso se estremece

de abandono

tan solo si la aman

si la amamos

volverá a concedernos

el perdón del silencio

el amor de la calma